Home » رجزمویه by امید مهدی‌نژاد
رجزمویه امید مهدی‌نژاد

رجزمویه

امید مهدی‌نژاد

Published
ISBN :
Paperback
64 pages
Enter the sum

 About the Book 

جلد کتاب، آدم را یاد جلد معروف کتاب «دستور زبان عشق» می اندازد. آخرین کتاب قیصر امین پور که به خاطر آن که طرح جلد مورد نظرش روی آن بیاید، انتشارش را به تاخیر انداخت و نگذاشت کتاب به نمایشگاه کتاب آن سال برسد. طرح جلد «رجز مویه» هم در کلیت شبیه همان طرح است. گرچه زمین تا آسمان با آن فرق کند. همان طور که در محتوا فرق می کند. آن طرح جلد، یادآور یک عشق صاف و ساده بود و این طرح، تکه کارتنی است پاره شده که با چنین ترکیبی (رجز + مویه) می تواند مفهوم فقر و مظلوم بودن و جنگیدن برای نابودی ظلم را برساند.شعرهای کتاب هم همین است. تقریبن در هیچ جای آن، عاشقانه ای یافت نمی شود. به جز دو سه شعری که به کسانی (از حضرت عبدالعظیم گرفته تا علی معلم و رضا امیرخانی) تقدیم شده است و رنگ و بوی اندکی از عاشقانگی دارد، بقیه غمناک و مبارزه طلبانه است. حتا در کتاب علیه عاشقانه شعر گفتن هم بیت هایی آمده است. مانند:حرفی از زلف و کاکل ندارند/ بیت هایم تغزل ندارند -ص 6شعر سفر مخواهید، شاعر اسیر زلف است/ از کربلا مگویید، حاجی در اعتکاف است -ص 36بس نیست؟ چقدر از می و افیون بنویسید؟/ امشب شبِ شعری ست که با خون بنویسید -ص 40از جمله مشکل های کتاب هم تعداد زیاد شعرهای با مخاطب خاص (شعرهای چهارم، پنجم، ششم، نهم، سیزدهم، نوزدهم، بیستم، بیست و یکم، بیست و ششم) است. گرچه این شعرها، بیت هایی عمومی (هم) دارند اما این تعداد از این گونه شعرها در یک دفتر شعر کم حجم (با بیست و هشت شعر) کمی زیاد است.در ص 44 هم بیتی آمده که به نظرم اشکال دستوری دارد:تهی شد از همه ی آن چه بود و بالا رفت/ و دور شد چمدانی که غرق می شد را (چمدان را دور شد؟! یعنی چه؟)کتاب در کل، شعرهای روانی (از نظر ساختاری، وزن و قافیه گذاری) دارد و با توجه به فضایشان حماسی وار و پر از شور مبارزه ای.در صفحه ی آخر هم توضیح هایی در مورد بعضی شعرها آمده که بعضی شماره هایش اشتباه خورده است. در همین صفحه، شاعر توضیح هایی هم در مورد شعر خود داده که نشان دهنده ی فضایی است که او این شعرها را در آن سروده. فضای اعتراضی و عصیان گری که با توجه به زمان سرودن شعرها (1382 تا 1386) به نظر می آید سن شاعر (24 تا 28 سالگی) پارامتر موثرتری در سرودن این شعرها بوده تا پارامترهای بیرونی.و یک نکته هم در مورد حرف های شاعر در پایان کتاب: در آخر این حرف ها، مهدی نژاد میرشکاک را «حضرت یوسف علی میرشکاک» نامیده است. نمی دانم راز ارادت نویسنده های به قولی «جریان انقلاب» به میرشکاک و علی معلم چیست. اما من که (البته زیاد این دو را نخوانده ام) چندان با نوشته های این دو نفر، حال نمی کنم! یعنی که فکر نمی کنم آن قدرها هم که می گویند، استاد باشند!